Do sądu nie piszemy listów miłosnych

Sąd to nie Twój dom rodzinny, a sędzia to nie Twoja kochanka. Nigdy nie piszemy, nie piszemy listów miłosnych na 15 stron, 8 stron, 32 strony, w których wyjaśniamy wszystkie swoje emocje, wszystkie aspekty sprawy, co my tam mamy na myśli, co nam po głowie chodzi, jak byśmy na to spojrzeli. Przetaczamy całą masę najróżniejszych faktów i dokumentów. Nikt tego nie przeczyta. Powiem więcej, nawet jakbyś taki list napisał do kochanki, ona też tego nie przeczyta. Jakbyś napisał nawet do domu rodzinnego, no, jeśli nie siedzisz w łagrze i nie widzieli Cię od 10 lat, też tego nie przeczytają.
Piszemy o konkretne rzeczy do sądu, bardzo precyzyjnie i staramy się zmieścić najlepiej na dwóch pierwszych stronach. Od trzeciej, ktokolwiek, kto będzie czytał w sądzie, czy sędzia, czy pani Krystyna z sekretariatu, czy asystent sędziego, zacznie ziewać i jak zobaczy, że tego jest więcej niż dwie strony, to trzecią już zamknie. A jak zobaczy, że jest więcej niż dwie strony, to najprawdopodobniej przeczyta tylko pierwsze akapity z pierwszej strony.
Więc co ważne, umieść na pierwszej stronie, w krótkich żołnierskich słowach i o co wnosisz, czego od sądu chcesz, co przedstawiasz i ewentualnie na drugiej to sprawnie, sprytnie, uzasadnij. Jeżeli mecenas napisze, mecenas może napisać trochę więcej, bo mecenas wie, jaka będzie waga każdego słowa. Jeżeli oczywiście ten mecenas, który Cię reprezentuje w ogóle, wie o co chodzi w Twojej sprawie.